Η οστεοαρθρίτιδα (ΟΑ) είναι μία από τις πιο συχνές και χρόνιες παθήσεις των αρθρώσεων. Προκαλεί φθορά του χόνδρου — του «μαξιλαριού» που προστατεύει τα οστά και επιτρέπει την ομαλή κίνηση.
Εμφανίζεται συχνότερα στα γόνατα, ισχία και χέρια, και επηρεάζει πάνω από 300 εκατομμύρια ανθρώπους παγκοσμίως (Fransen et al., 2015).
Η συχνότητά της αυξάνεται με την ηλικία, την παχυσαρκία και τη μειωμένη φυσική δραστηριότητα (Conley et al., 2023).

🔹 Τι προκαλεί την Οστεοαρθρίτιδα;

Η ΟΑ οφείλεται στη διαταραχή της ισορροπίας ανάμεσα στη φθορά και την αποκατάσταση του χόνδρου. Όταν η φθορά υπερτερεί, ο χόνδρος λεπταίνει, τα οστά τρίβονται μεταξύ τους και εμφανίζεται πόνος (Conley et al., 2023).

Οι κυριότεροι παράγοντες κινδύνου:

• 🧓 Ηλικία
• 👩‍🦰 Φύλο (οι γυναίκες επηρεάζονται πιο συχνά)
• ⚖️ Παχυσαρκία
• 🧬 Κληρονομικότητα
• 🤕 Παλαιότερος τραυματισμός στην άρθρωση (van Doormaal et al., 2020)

🔹 Ποια είναι τα συμπτώματα;

Τα πιο συχνά σημάδια της ΟΑ περιλαμβάνουν:

• Πόνο και δυσκαμψία, ιδιαίτερα το πρωί
• Πρήξιμο (οίδημα)
• Παραμόρφωση της άρθρωσης
• Περιορισμό στην κίνηση
• Δυσκολία σε απλές καθημερινές κινήσεις, όπως:
  • περπάτημα,
  • ανέβασμα ή κατέβασμα σκάλας,
  • κάθισμα ή έγερση από καρέκλα,
  • ορθοστασία ή ντύσιμο (Raposo et al., 2021).

💪 Η κίνηση είναι η καλύτερη θεραπεία

Αν και δεν υπάρχει φάρμακο που να «θεραπεύει» την ΟΑ, υπάρχουν πολλοί αποτελεσματικοί τρόποι για να ελέγξουμε τα συμπτώματα και να διατηρήσουμε τη λειτουργικότητα της άρθρωσης.
Οι επιστημονικές έρευνες συμφωνούν ότι οι παρακάτω παρεμβάσεις είναι οι πιο ωφέλιμες:

1️⃣ Θεραπευτική άσκηση

Η άσκηση είναι η πρώτη και βασικότερη επιλογή στη θεραπεία της ΟΑ (Fransen et al., 2015; Raposo et al., 2021).
Συνδυάζει:

• Αερόβια άσκηση (π.χ. περπάτημα, ποδήλατο)
• Ενδυνάμωση και αντιστάσεις
• Ολιστικά συστήματα, όπως Clinical Pilates και Τάι Τσι

Ένα εξατομικευμένο πρόγραμμα άσκησης, με προοδευτική αύξηση έντασης και διάρκειας, έχει αποδειχθεί ότι βελτιώνει τη δύναμη, μειώνει τον πόνο και αυξάνει τη λειτουργικότητα.
Ακόμη και home-based ή online προγράμματα έχουν εξαιρετικά αποτελέσματα (Mao et al., 2024; Si et al., 2023).
👉 Δες περισσότερα για τη σημασία της άσκησης εδώ

2️⃣ManualTherapy (Δια χειρός θεραπεία)

Οι τεχνικές Manual Therapy βοηθούν στη μείωση του πόνου και στη βελτίωση της κινητικότητας, ειδικά σε ασθενείς με ΟΑ γόνατος ή ισχίου (Tsokanos et al., 2021).
Ο συνδυασμός ManualTherapy + θεραπευτικής άσκησης είναι πιο αποτελεσματικός από τη μεμονωμένη χρήση οποιασδήποτε από τις δύο (Sampath et al., 2015).

3️⃣ Εκπαίδευση του ασθενή

Η εκπαίδευση αποτελεί βασικό στοιχείο της θεραπείας.
Όταν ο ασθενής κατανοεί τι είναι η ΟΑ, πώς επηρεάζει την καθημερινότητα και τι μπορεί να κάνει ο ίδιος, αποκτά τον έλεγχο της κατάστασής του (Conley et al., 2023).

4️⃣ Διαχείριση σωματικού βάρους

Η απώλεια 5–7% του σωματικού βάρους μπορεί να μειώσει αισθητά τον πόνο και να βελτιώσει τη λειτουργικότητα (van Doormaal et al., 2020).

5️⃣ Φαρμακευτική αγωγή

Σε κάποιες περιπτώσεις, ο ιατρός μπορεί να συστήσει μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα (ΜΣΑΦ) για περιορισμένο διάστημα (Conley et al., 2023).

6️⃣ Χειρουργική αντιμετώπιση

Η χειρουργική επέμβαση (π.χ. αρθροπλαστική) προτείνεται μόνο όταν οι συντηρητικές μέθοδοι δεν αποδίδουν, ο πόνος παραμένει έντονος και η ποιότητα ζωής έχει μειωθεί (Gademan et al., 2016).

🏥 Πώς μπορεί να βοηθήσει η φυσικοθεραπεία

Στο Chania Physiotherapy Clinic, κάθε ασθενής αξιολογείται εξατομικευμένα και δημιουργείται προσωπικό πρόγραμμα αποκατάστασης με:

• Θεραπευτική άσκηση
• Manual Therapy
• Εκπαίδευση & καθοδήγηση

Στόχος μας είναι να:

• μειώσουμε τον πόνο,
• αυξήσουμε την κινητικότητα,
• ενισχύσουμε τη σταθερότητα και τη δύναμη,
• και να βοηθήσουμε κάθε άτομο να επιστρέψει σε μια ενεργή, χωρίς πόνο καθημερινότητα.

👉 Η κίνηση είναι φάρμακο. Με τη σωστή φυσιοθεραπευτική καθοδήγηση, η ΟΑ μπορεί να ελεγχθεί — και η ποιότητα ζωής να βελτιωθεί ουσιαστικά.

📚 Βιβλιογραφία

1. Fransen M. et al. Exercise for osteoarthritis of the knee: a Cochrane systematic review. British Journal of Sports Medicine, 2015.
2. Conley J. et al. Core Recommendations for Osteoarthritis Care: A Systematic Review of Clinical Practice Guidelines. Arthritis Care & Research, 2023.
3. Raposo M. et al. Effects of exercise on knee osteoarthritis: A systematic review. Musculoskeletal Care, 2021.
4. van Doormaal M. et al. A clinical practice guideline for physical therapy in patients with hip or knee osteoarthritis. Musculoskeletal Care, 2020.
5. Mao J. et al. Efficacy of home-based exercise in the treatment of pain and disability at the hip and knee in patients with osteoarthritis. BMC Musculoskeletal Disorders, 2024.
6. Si H. et al. Effectiveness of home-based exercise interventions on pain, physical function and quality of life in individuals with knee osteoarthritis. Journal of Orthopaedic Surgery and Research, 2023.
7. Tsokanos A. et al. The Efficacy of Manual Therapy in Patients with Knee Osteoarthritis. Medicina, 2021.
8. Gademan M. et al. Indication criteria for total hip or knee arthroplasty in osteoarthritis. BMC Musculoskeletal Disorders, 2016.
9. Sampath K. et al. The effects of manual therapy or exercise therapy or both in people with hip osteoarthritis. Clinical Rehabilitation, 2015

* Ο Ζαχαρίας Σηφάκης BSc, OMT, MHCPC, MAACP, MMACP, CGIMS
είναι Ειδικευμένος φυσιοθεραπευτής στην πρόληψη &
αποκατάσταση μυοσκελετικών & αθλητικών παθήσεων

* O Χαράλαμπος Μπόλης MSc,BSc, MT, είναι ειδικευόμενος Φυσιοθεραπευτής στην Αθλητική Φυσιοθεραπεία, Pilates instructor

Κέντρο Φυσιοθεραπείας Χανίων
Χανιά – Καλύβες – Παλαιόχωρα
🌐 www.chpc.gr | 📞 28210 58711

Η σκολίωση είναι μια παραμόρφωση της σπονδυλικής στήλης, παρατηρώντας την σπονδυλική στήλη με μια πλάγια καμπύλη και περιστροφή. Η καμπύλη της σπονδυλικής στήλης είναι αξιόλογη από 10 μοίρες ή περισσότερες.
Μια κανονική σπονδυλική στήλη εμφανίζεται ευθεία όταν την κοιτάτε από πίσω, αλλά ένα παιδί ή ένας ενήλικας με σκολίωση έχει σπονδυλική στήλη με σχήμα S ή C. Το άτομο μπορεί να μοιάζει σαν να γέρνει προς τη μία πλευρά. Η καμπύλη μπορεί να συμβεί στη δεξιά ή την αριστερή πλευρά του σώματος ή μπορεί να συμβεί και στις δύο πλευρές σε διαφορετικά τμήματα. Μπορεί να επηρεαστεί το άνω (αυχενική περιοχή) και/ή το μέσο (θωρακική περιοχή) και/ή το κάτω τμήμα (οσφυϊκή περιοχή) της σπονδυλικής στήλης.

Ποια είναι τα αίτια της σκολίωσης;

Στις περισσότερες περιπτώσεις, η αιτία της σκολίωσης είναι άγνωστη. Ένα παιδί μπορεί να γεννηθεί με αυτό ή μπορεί να το αναπτύξει αργότερα στη ζωή του. Εμφανίζεται συχνότερα σε παιδιά μεταξύ 10 και 18 ετών και τείνει να επηρεάζει περισσότερα κορίτσια παρά τα αγόρια.

Ποια είναι τα συμπτώματα της σκολίωσης;

Τα συμπτώματα της σκολίωσης μπορεί να εμφανιστούν διαφορετικά σε κάθε παιδί. Τα πιο κοινά συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν:

•  Άνισο ύψος ώμων
• Το κεφάλι να μην είναι στην ίδια ευθεία με το υπόλοιπο σώμα
• Άνισο ύψος ή θέση λεκάνης
• Τα χέρια να κρέμονται με ανομοιόμορφο τρόπο δίπλα στο σώμα όταν το άτομο στέκεται
• Άνισο ύψος δεξιάς-αριστερής πλευράς της πλάτης όταν το άτομο σκύβει μπροστά

Ποιοι είναι οι παράγοντες κινδύνου της σκολίωσης;

• Ηλικία. Τα συμπτώματα συνήθως ξεκινούν κατά την περίοδο της μέγιστης ανάπτυξης, η οποία ξεκινάει λίγο πριν την εφηβεία.
• Φύλο. Είναι πιο πιθανό οι γυναίκες να έχουν σκολίωση από τους άνδρες.
• Οικογενειακό ιστορικό. Αν και δεν έχουν όλα τα άτομα με οικογενειακό ιστορικό σκολίωση.

Ποιες επιπλοκές μπορεί να παρουσιαστούν εάν κάποιος παραμελήσει την σκολίωσή του;

Κάποιες από τις επιπλοκές που μπορεί να παρουσιαστούν είναι:

• Η αισθητική διαφορά στην εμφάνιση κάποιου ατόμου.
• Προβλήματα στην πλάτη, όπως πόνος στην πλάτη ή/και στην μέση.
• Επιπλοκές στον πνεύμονα και στην καρδιά σε περιπτώσεις σοβαρής σκολίωσης.

Πώς μπορεί να διαγνωστεί η σκολίωση;

• Ακτινογραφία (X-Ray)
• Αξονική τομογραφία (CT ή CAT scan)
• Απεικόνιση μαγνητικού συντονισμού (MRI)

Ποιες θεραπευτικές επιλογές για τη σκολίωση υπάρχουν;

• Συντηρητικό πρόγραμμα διαχείρισης της σκολίωσης. Πρόκειται για ένα εξατομικευμένο πρόγραμμα άσκησης βασισμένο στην σκολίωση και τις ανάγκες του κάθε ατόμου. Στο χώρο μας υπάρχει εξειδικευμένο προσωπικό για τη συντηρητική διαχείριση της σκολίωσης, εκπαιδευμένο στη μέθοδο Schroth, η οποία έχει στόχο τη βελτίωση της στάσης σωματος, της σταθερότητας και της αντοχής του κορμού, της αυτοδιαχείρισης και της κατανόησης της σπονδυλικής στήλης, της βελτίωσης της αναπνοής και την μείωση του πιθανού συνυπάρχοντος πόνου.
• Θεραπεία με κηδεμόνα: για σκολίωση με καμπύλη μεταξύ 25-40 μοιρών. Οι κηδεμόνες πρέπει να ελέγχονται τακτικά για να διασφαλίζεται η σωστή εφαρμογή τους και μπορεί να χρειαστεί να φορεθούν 16 έως 23 ώρες την ημέρα μέχρι να σταματήσει η ανάπτυξη της καμπύλης.
• Χειρουργική θεραπεία: συνιστάται για σκολίωση με μεγαλύτερη από ≥ 50 μοίρες καμπύλη.

Ποια είναι τα αναμενόμενα αποτελέσματα από ένα εξατομικευμένο και ειδικό πρόγραμμα φυσικοθεραπείας για τη σκολίωση;

• Πρόληψη της εξέλιξης της σκολίωσης και πιθανή μείωση στους βαθμούς/μοίρες της καμπύλης
• Βελτίωση της στάσης σώματος
• Βελτίωση της συμμετρίας σώματος
• Αύξηση της μυϊκής αντοχής
• Μείωση του πόνου
• Βελτίωση της ποιότητας ζωής
• Βελτίωση της σταθερότητας και αντοχής του κορμού
• Βελτίωση της αναπνοής
• Καλύτερη ευθυγράμμιση της λεκάνης

Είναι πολύ αργά για να διορθώσετε τη σκολίωση;

Χάρη στη σύγχρονη τεχνολογία και την προηγμένη ιατρική, δεν είναι πολύ αργά για να αντιμετωπίσετε τη σκολίωση σας. Εάν αντιμετωπίζετε πόνο στην πλάτη, μούδιασμα, δυσκαμψία ή ακόμα και κόπωση (από καταπονημένους μύες), είναι υψηλής σημασίας να λάβετε τη φροντίδα που χρειάζεστε. Εάν θέλετε να βελτιώσετε τη συμμετρία του σώματός σας, τη μυϊκή σας ανισορροπία, αντοχή και να διαχειριστείτε τη σκολίωση σας μπορούμε να σας βοηθήσουμε.

Στο χώρο μας υπάρχει κατάλληλα εκπαιδευμένο προσωπικό με στόχο την αποτελεσματικότερη διαχείριση της σκολίωσης σας. Αν σας απασχολεί η σκολίωση σας και θέλετε πλήρη ενημέρωση και καθοδήγηση για την διαχείριση της, μη διστάσετε να επικοινωνήσετε μαζί μας.

Αναφορές:

https://scoliosisjournal.biomedcentral.com/articles/10.1186/s13013-017-0145-8

Οι μηνίσκοι θα μπορούσαν να παρομοιαστούν με ένα μαξιλάρι ή με μία σούστα, ανάμεσα στα δύο οστά, με κύριο ρόλο την ομαλή απορρόφηση των φορτίων που δέχεται το γόνατο, κατά τη διάρκεια διάφορων κινήσεων.

Χρησιμεύουν αρχικά στη διαμόρφωση/βελτίωση της επαφής του μηριαίου οστού με την κνήμη, σταθεροποιώντας και λιπαίνοντας το γόνατο, καθώς και στην απορρόφηση των φορτίων και των κραδασμών, κάνοντας συνολικά την κίνησή του γόντατος πιο ομαλή. (1,2)

(Εικόνα από: https://blog.crossoversymmetry.com/guide-to-meniscus-tears/ )

Η ρήξη μηνίσκου μπορεί να οφείλεται σε τραυματισμό ή σε εκφυλισμό. Σύμφωνα με την Αμερικανική Ορθοπεδική Αθλητιατρική Εταιρεία, κάθε χρόνο περισσότεροι από 4 εκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως υποβάλλονται σε αρθροσκόπηση γόνατος, (3) αν και τα νέα ερευνητικά στοιχεία δηλώνουν ότι η αρθροσκοπική χειρουργική δεν είναι απαραίτητα πιο αποτελεσματική από τη φυσιοθεραπεία, για ορισμένους τύπους τραυματισμών του μηνίσκου. (4).

Οι τραυματισμοί του μηνίσκου είναι από τους πιο συνηθισμένους αθλητικούς τραυματισμούς (6-7/1000 άτομα, με συχνότερο ποσοστό εμφάνισης στους άνδρες) και μπορούν να οφείλονται είτε σε οξείες είτε σε εκφυλιστικές αιτίες. (1,2) Οξείες κακώσεις παρατηρούνται συχνότερα σε άτομα <45 χρονών, ως αποτέλεσμα συνδυασμού δυνάμεων, όπως η φόρτιση και η συστροφή του γόνατος.

Oι εκφυλιστικές αιτίες αποτελούν περίπου το 30% όλων των ρήξεων του μηνίσκου και παρατηρούνται συχνότερα σε άτομα >45 χρονών, ως αποτέλεσμα της φυσιολογικής φθοράς του χρόνου. (5,2) Δραστηριότητες όπως «ένα λάθος βήμα» ή το στρίψιμο για να μπείτε στο αυτοκίνητο μπορούν να συσσωρεύσουν την πίεση στο γόνατο με την πάροδο του χρόνου και να κάνουν τον μηνίσκο πιο επιρρεπή σε μικρούς τραυματισμούς. (6)

Η ρήξη μηνίσκου μπορεί να διαγνωστεί με μεγάλη ακρίβεια με απεικονιστικούς τρόπους (ο πιο ακριβής τρόπος φαίνεται να είναι η μαγνητική τομογραφία-MRI με ποσοστό ευαισθησίας 93% και αξιοπιστίας 88%).(7) Επίσης, υπάρχουν μερικά γρήγορα, πρακτικά κλινικά τεστ που μπορούν να κάνουν οι ειδικοί υγείας για να υποψιαστούν την πιθανότητα τραυματισμού σε αυτές τις δομές. (2) Η έγκαιρη διάγνωση και η κατάλληλη αντιμετώπισή του συμβάλλουν σημαντικά στη θετική εξέλιξη της αποκατάστασής του. Το ενδιαφέρον γεγονός για τους τραυματισμούς του μηνίσκου είναι ότι 3 στα 5 άτομα χωρίς πόνο στο γόνατο έχουν ρήξη μηνίσκου! (8, 9)

Σε άτομα που η ρήξη εντοπίζεται στην εξωτερική περιοχή του μηνίσκου, έχει παρατηρηθεί ότι ο μηνίσκος έχει αυξημένες πιθανότητες επούλωσης, καθώς υπάρχει καλύτερη αιματική ροή σε αυτήν την περιοχή. Άτομα με προϋπάρχοντα τραυματισμό μηνίσκου, έχουν αυξημένες πιθανότητες εμφάνισης πρώιμης οστεοαρθρίτιδας, σε σχέση με όσα άτομα δεν έχουν τραυματισμό. (10) Επιπλέον, έρευνες έχουν δείξει ότι όσοι έχουν ιστορικό αρθροσκοπικής μηνισκεκτομής έχουν 3 φορές περισσότερες πιθανότητες να υποβληθούν σε αρθροπλαστική γόνατος στην πορεία της ζωή τους. (11)

Για τους πιο κοινούς τραυματισμούς μηνίσκου προτείνονται πλέον, κατά κύριο λόγο, δύο βασικές προσεγγίσεις αποκατάστασης: αποκλειστικά συντηρητικές παρεμβάσεις (φυσιοθεραπεία) ή χειρουργική παρέμβαση σε συνδυασμό με φυσιοθεραπεία. Η τελική επιλογή της καταλληλότερης προσέγγισης για το κάθε άτομο, καθορίζεται λαμβάνοντας υπόψη παραμέτρους όπως η ηλικία, το είδος της ρήξης, οι δυνατότητες, οι ανάγκες, οι προσδοκίες, καθώς και οι πεποιθήσεις του ατόμου. Για παράδειγμα, μπορεί να χρειαστεί άμεση χειρουργική επέμβαση εάν υπάρχει μια οξεία εκτεταμένη ρήξη ή μια ρήξη που προκαλεί επαναλαμβανόμενο κλείδωμα στο γόνατο. (10)

(Εικόνα από https://nazpta.com/physical-therapy-treatments/manual-therapy-kingman-bullhead-city-az-northern-arizona-pt/ )

Σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή εταιρεία ειδικών, αθλητικών τραυματιολόγων και χειρουργών του γόνατος (ESSKA), τα ποσοστά χειρουργiων μερικής μηνισκεκτομής έχουν μειωθεί τα τελευταία χρόνια, τόσο για οξείς όσο και για εκφυλιστικούς τραυματισμούς του μηνίσκου. Σε αυτό συνέβαλε η αύξηση της επίγνωσης σχετικά με τις επιπτώσεις που έχει το χειρουργείο σε αυτήν την περιοχή, όπως είναι η αυξημένη πιθανότητα εμφάνισης πρώιμης οστεοαρθρίτιδας. (12)

Δεδομένου ότι τόσο οι ειδικοί όσο και τα ερευνητικά στοιχεία επιβεβαιώνουν ότι περίπου 3 στα 4 άτομα με εκφυλιστικό τραυματισμό μηνίσκου βελτιώνονται μόνο με φυσιοθεραπεία, ενώ 1 στα 4 άτομα οδηγούνται σε χειρουργείο λόγω απρόβλεπτων αιτιών (13), η φυσιοθεραπεία αποτελεί ισχυρή επιλογή των ατόμων με τραυματισμό μηνίσκου ως πρώτη γραμμή θεραπείας .

Ένα πρόγραμμα αποκατάστασης οργανώνεται με βάση τις ανάγκες και τους στόχους του ατόμου και μπορεί να περιλαμβάνει τροποποιήσεις φορτίων, παρεμβάσεις για την μείωση του πόνου και τη βελτίωση του εύρους τροχιάς, καθώς και θεραπευτική άσκηση.

Αρκετές μελέτες έχουν δείξει ότι τα ποσοστά βελτίωσης στον πόνο και τη λειτουργία για άτομα με εκφυλιστικό τραυματισμό του μηνίσκου είναι ίδια είτε κάποιος επιλέξει χειρουργική επέμβαση είτε φυσιοθεραπεία. (5,4)

Ακόμα και σε περιπτώσεις όπου η χειρουργική παρέμβαση είναι η πρώτη επιλογή, επιτυγχάνονται εξαιρετικά αποτελέσματα όταν συνδυάζεται με την φυσιοθεραπεία μετεγχειρητικά, με σκοπό το άτομο να επιστρέψει στην καθημερινότητα και τις δραστηριότητές του με τον πιο ασφαλή και τον πιο αποτελεσματικό τρόπο.

Μη διστάσετε να αναζητήσετε τη συμβουλή, αλλά και να συζητήσετε με τον θεράποντα ιατρό ή/και τον φυσιοθεραπευτή σας με σκοπό την πληρέστερη ενημέρωσή σας.

Βιβλιογραφικές αναφορές:

1. https://www.rheumatologynetwork.com/view/managing-meniscal-injuries-diagnosis

2. https://www.researchgate.net/publication/264053972_Treatment_of_meniscal_tears_An_evidence_based_approach

3. https://www.acumenresearchandconsulting.com/arthroscopy-market

4. https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/29974216/

5. https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/33896812/

6. https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/34911509/

7. https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC7914628/

8. https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/30285177/

9. https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/12933452/

10. https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/32271405/

11. https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/27712957/

12. https://www.esska.org/news/555974/ESSKA-consensus-on-degenerative-and-traumatic-meniscus-lesions.htm#:~:text=The%20conclusion%20of%20this%20consensus,APM%20than%20after%20meniscus%20preservation

13. https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/33550450/

• Πολλοί άνθρωποι που βιώνουν πόνο στην μέση πιστεύουν ότι ο πόνος τους οφείλεται σε κήλη δίσκου.

• Πολλοί άνθρωποι που έχουν πόνο στην μέση θα έχουν μια ακτινολογική εξέταση που θα εντοπίζει κήλη/ες δίσκου.

• Τέλος πολλοί άνθρωποι που θα “ανακαλύψουν” ότι έχουν κήλη δίσκου θα υποφέρουν πολύ στο μέλλον και θα αισθάνονται ανάπηροι.

Αυτός είναι ένας φαύλος και περιττός κύκλος τον οποίο καλούμαστε ως φυσιοθεραπευτές να “σπάσουμε” με πρώτο όπλο την εκπαίδευση του κοινού.

1. Τι είναι η δισκοκήλη;

Η δισκοκήλη στη σπονδυλική στήλη είναι μια κατάσταση κατά την οποία ο πηκτοειδής πυρήνας του μεσοσπονδύλιου δίσκου μετατοπίζεται, παραμορφώνοντας τον μεσοσπονδύλιο χώρο. Σε αντίθεση με τον μηχανικό πόνο στην μέση, ο πόνος που σχετίζεται με την κήλη δίσκου συχνά προκαλεί κάψιμο ή τσούξιμο και μπορεί να αντανακλά στο κάτω άκρο. Επιπλέον, στις πιο σοβαρές περιπτώσεις, μπορεί να συσχετιστεί με απώλεια δύναμης ή διαταραχές στην αισθητικότητα.

2. Μπορεί μια κήλη δίσκου να εξαφανιστεί;

Οι δισκοκήλες είναι πολύ συχνές και εμφανίζονται τόσο σε συμπτωματικά όσο και σε ασυμπτωματικά άτομα. Παρατηρούμε πλέον ότι οι δισκοκήλες μπορεί να εμφανίζονται και να υποχωρούν, με περίπου το 80% να έχει πλήρη αποκατάσταση χωρίς ιατρική παρέμβαση.

3. Είναι η κήλη η αιτία του πόνου στην μέση μου;

Ο πόνος είναι μια περίπλοκη εμπειρία και είναι δύσκολο να καθορίσουμε μονάχα ένα πράγμα που τον προκαλεί. Μια κήλη δίσκου μπορεί να συμβάλει και να ευαισθητοποιήσει την περιοχή, αυξάνοντας την αλγοδεκτικότητα (δραστηριότητα του νευρικού ιστού) και την εμπειρία του πόνου. Μπορεί να είναι συγχεόμενη παράμετρος και επί της ουσίας να μην εμπλέκεται, αλλά δεν μπορούμε να το ξέρουμε.

Αυτό που γνωρίζουμε σίγουρα είναι ότι το τι πιστεύει κάποιος (όπως το να πιστεύει ότι ο πόνος του οφείλεται στην κήλη δίσκου) έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία. Αυτό μπορεί να έχει πραγματικά τεράστιο αντίκτυπο στην ένταση του πόνου και στην ταλαιπωρία/ανικανότητα που βιώνει το κάθε άτομο.

4. Πρέπει να κάνω μαγνητική;

Οι άνθρωποι υποβάλλονται σχετικά γρήγορα σε ακτινολογικές εξετάσεις όταν έχουν πόνο στην μέση. Δεν είναι σαφές ότι ωφελεί πραγματικά την κατάσταση και μπορεί να έχει αρνητικό αντίκτυπο. Εάν υπάρχουν ενδείξεις ότι συμβαίνει κάτι πιο σοβαρό και έχουν αναφερθεί «ύποπτα» συμπτώματα (όπως προβλήματα με το έντερο ή την ουροδόχο κύστη κ.λπ.), τότε είναι καλό να συμβουλευτείτε τον γιατρό σας για να κάνετε όποια εξέταση απαιτείται. Εάν δεν υπάρχουν «προειδοποιητικά» σημάδια πιο σοβαρών καταστάσεων, τότε η σάρωση μάλλον δεν αξίζει τον κόπο σας.

5. Πρέπει να κάνω επέμβαση;

Η χειρουργική επέμβαση συχνά γίνεται αντιληπτή ως μια μαγική λύση για τον πόνο, αλλά στην πραγματικότητα, δεν έχει απαραίτητα καλύτερα αποτελέσματα από την μη-παρεμβατική αποκατάσταση και δεν πρέπει να αποτελεί τη θεραπεία πρώτης γραμμής.

6. Η άσκηση κάνει καλό στην κήλη δίσκου;

Η άσκηση είναι πάντα μια καλή επιλογή.! Πέρα από τα γενικά της οφέλη, προσφέρει την ευκαιρία να αμφισβητήσετε τυχόν φοβίες και λανθασμένες πεποιθήσεις σχετικά με το σώμα σας, να βελτιώσετε την ικανότητά του να δέχεται φορτία και να γίνετε πιο ανθεκτικοί. Η προσαρμογή της άσκησης στο επίπεδό σας καθώς και η βαθμιαία κλιμάκωση είναι το ζητούμενο.

Οι περισσότεροι άνθρωποι θα πρέπει να ξεκινήσουν με ισομετρική ενδυνάμωση, κινητικότητα και γενικότερη προπόνηση. Καθώς αποκτάτε τον έλεγχο των συμπτωμάτων σας και αυτοπεποίθηση σε ποικιλία κινήσεων, είναι απαραίτητη η πρόοδος του προγράμματος σε ασκήσεις πλήρους εύρους της σπονδυλικής στήλης με φορτία. Η διαβαθμισμένη έκθεση σε βάθος χρόνου ενδυναμώνει τις εμπλεκόμενες μυϊκές ομάδες και σταδιακά αποκαθιστά την καθημερινή σας λειτουργία και την προπονητική σας ρουτίνα.

Οι τραυματισμοί των μαλακών ιστών (μύες, σύνδεσμοι και τένοντες) είναι αναπόφευκτοι στην καριέρα όλων των αθλητών. Αυτοί οι τραυματισμοί συμβαίνουν συνήθως έπειτα από χτύπημα  εξωτερικού ερεθίσματος, όταν υπάρχει επαφή στο μηχανισμό της κάκωσης ή λόγω απότομης διάτασης ή/και συμπιεστίκου φορτίου στον ιστό στις περιπτώσεις όπου δεν αναφέρεται επαφή.

Οι περισσότεροι ανέπαφοι τραυματισμοί σχετίζονται με ιστούς που δέχονται απότομα υπερβολικά φορτία, έπειτα από μεγάλη περίοδο χωρίς ιδιαίτερη καταπονήση.

Τις τελευταίες δεκαετίες, η R.I.C.E.

• Rest (ξεκούραση),
• Ice (πάγος),
• Compression (συμπίεση),
• Elevation (ανύψωση σκέλους)

ήταν η κύρια θεραπευτική προσέγγιση στη διαχείριση των μυοτενόντιων και συνδεσμικών τραυματισμών, αλλά η αποτελεσματικότητά της αμφισβητείται από τους ερευνητές.

Αυτό το άρθρο παρέχει εμπλουτισμένες & επικαιροποιημένες συστάσεις για τη βέλτιστη και αποτελεσματική διαχείριση αυτών των τραυματισμών (από την φάση ξεκούρασης και ανάκαμψης έως την πρόοδο στην άσκηση και την επιστροφή σε αγωνιστική δρστηριότητα), βάσει πρόσφατης δημοσιευμένης ανασκόπησης της έρευνας.

Τι είναι απαραίτητο σε έναν οξύ τραυματισμό;

Όλοι οι ιστοί κατά το αρχικό τους στάδιο, υποβάλονται σε διαδικασία επούλωσης, η οποία είναι ζωτικής σημασίας για τη βέλτιστη ανάκαμψη και αναδιαμόρφωση του ιστού. Σύμφωνα με τα πρόσφατα δεδομένα, κατά τις πρώτες μέρες των τραυματισμών μαλακών ιστών χρειάζεται απλώς P.E.A.C.E. (ειρήνη/ηρεμία). Το ακρωνύμιο προκύπτει από τις λέξεις

• Protection (προστασία)
• Elevation (ανύψωση)
• Avoid anti-inflammatories (αποφυγή αντιφλεγμονώδους αγωγής)
• Compression (συμπίεση)
• Education (εκπαίδευση).

Η προστασία-ακινητοποίηση κατά τις πρώτες ημέρες ενός τραυματισμού είναι απαραίτητη για την ελαχιστοποίηση της αιμορραγίας και την πρόληψη υποτροπής στην τραυματισμένη περιοχή. Προστατεύστε την περιοχή περιορίζοντας τις κινήσεις που αυξάνουν τον πόνο. Η ανύψωση κατά τη διάρκεια της ανάπαυσης (τοποθέτηση του άκρου ψηλότερα από την καρδιά), βοηθάει στην αποσυμφόρηση της τραυματισμένης περιοχής.

Παρά την έλλειψη επαρκών στοιχείων, η ανύψωση θεωρείται ασφαλής μέθοδος δεδομένου του χαμηλού της ρίσκου. Αποφύγετε τα αντιφλεγμονώδη φάρμακα (NSAID's) και τη χρήση πάγου κατά τη διάρκεια των πρώτων 48 ωρών, καθώς θα μπορούσε να διαταράξει τη διαδικασία της φλεγμονής και να οδηγήσει μακροπρόθεσμα σε ατελή επούλωση των ιστών.

Καθώς οι διάφορες φάσεις της φλεγμονής συμβάλλουν στη βέλτιστη ανάπλαση των μαλακών μορίων, δεν συνιστάται η παρεμπόδιση μιας τόσο σημαντικής διαδικασίας με τη χρήση φαρμάκων ή πάγου.

Όπου κρίνεται απαραίτητο, η δοσολογία των αντιφλεγμονωδών πρέπει πάντοτε να συνταγογραφείται από τον θεράποντα ιατρό.

Η συμπίεση (εξωτερική μηχανική πίεση) στην τραυματισμένη περιοχή, με τη χρήση περίδεσης, περιορίζει το ενδοαρθρικό οίδημα και την αιμορραγία των ιστών. Η περίδεση βελτιώνει επίσης τη λειτουργικότητα στα διαστρέμματα του αστραγάλου. Η ενημέρωση και η εκπαίδευση του ασθενούς είναι ένας σημαντικός συμβαλλόμενος παράγοντας που πρέπει πάντα να παρέχεται από ειδικό επαγγελματία υγείας, προκειμένου να δημιουργούνται ρεαλιστικές προσδοκίες στους χρόνους αποκατάστασης.

Αντί να ψάχνετε για τη “μαγική” θεραπεία στο Google, συμβουλευτείτε τον ιατρό ή τον φυσιοθεραπευτή σας για να μάθετε περισσότερα σχετικά με τη φύση του τραυματισμού, τους χρόνους αποκατάστασης και την διαχείριση των προπονητικών φορτίων.

Πόση ξεκούραση είναι απαραίτητη στον οξύ αθλητικό τραυματισμό;

Πρέπει πρώτα να ανησυχείτε για την πλήρη επούλωση και στη συνέχεια για τη διαχείριση της ανάπαυσης και της ανάκαμψης, καθώς αποτελούν βασικά συστατικά σε οποιοδήποτε προπονητικό πρόγραμμα. Εάν δεν δώσετε στο σώμα σας το χρόνο που χρειάζεται για να ανακάμψει επαρκώς και αντ 'αυτού το ωθείτε πρώιμα στην άσκηση, ο τραυματισμός δεν θα θεραπευτεί και είναι πιθανό να μετατραπεί σε χρόνια πάθηση με επίμονα συμπτώματα.

Ο χρόνιος πόνος είναι πολύ μεγαλύτερη απειλή για τις αθλητικές σας επιδόσεις από την ανάπαυση! Γενικά είναι εφικτό να προστατεύσετε έναν τραυματισμό, διατηρώντας ταυτόχρονα τη φυσική σας κατάσταση, με τροποποιημένη άσκηση από την πρώτη μέρα.

Η ξεκούραση που απαιτείται, πριν την εισαγωγή στην άσκηση, ορίζεται σε γενικές γραμμές από την συμπεριφορά του πόνου και το είδος του τραυματισμού. Οι περισσότερες ερευνητικές αναφορές θέτουν μια περίοδο ηρεμίας 48 ωρών. Σε πρόσφατη ερευνητική μελέτη,  γκρουπ αθλητών με μυϊκούς τραυματισμούς που ξεκίνησαν την άσκηση νωρίτερα (2 ημέρες μετά τον τραυματισμό), μείωσαν τον χρόνο αποκατάστασης και επέστρεψαν πλήρως στην αθλητική δραστηριότητα 3 εβδομάδες νωρίτερα (κατά μέσο όρο) συγκριτικά με τους αθλητές που είχαν αναμονή 9 ημερών (βλέπε πίνακα). Δεν παρατηρήθηκε αυξημένη πιθανότητα υποτροπής του τραυματισμού μεταξύ των δύο ομάδων.

Πότε μπορώ να ξεκινήσω προπονήσεις; (φάση φόρτισης)

Όταν τα έντονα συμπτώματα υποχωρούν και δεν υπάρχει επιδείνωσή τους σε συγκεκριμένες κινήσεις, η συμπεριφορά του πόνου καθοδηγεί την σταδιακή αφαίρεση της προστασίας και την εισαγωγή της άσκησης. Σε αυτό το στάδιο, η αποκατάσταση πρέπει να χαρακτηρίζεται από διαχείριση φορτίων (Load), αισιοδοξία (Optimism), επαναγγείωση (Vascularisation) & συστηματική άσκηση (Exercise), όπου μαζί συνθέτουν το ακρωνύμιο L.O.V.E. (Αγάπη).

Η βέλτιστη διαχείριση φορτίων, κατά το στάδιο της υποξείας φάσης της αποκατάστασης, προάγει τη μακροπρόθεσμη επούλωση και αναδιαμόρφωση του ιστού, ενώ βελτιώνει την ικανότητα των τενόντων, των μυών και των συνδέσμων. Η βέλτιστη φόρτιση (optimal load) καθώς και η διαχείρηση των επίμονων συμπτωμάτων σε αθλητές, έχει περιγραφεί σε ξεχωριστό άρθρο. Η ψυχολογία του αθλητή παίζει βασικό ρόλο στην αποκατάσταση αθλητικών τραυματισμών, καθώς η συναισθηματική πίεση μπορεί να επιβραδύνει σημαντικά την επιστροφή στα επιθυμητά επίπεδα. Εϊναι απαραίτητο να υπάρχει σύμπνοια, αισιοδοξία και εμπιστοσύνη μεταξύ προπονητή, αθλητή και φυσιοθεραπευτή, για επιτυχημένη αποκατάσταση.

H αερόβια άσκηση χωρίς πόνο αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο στη διαχείριση των μυοσκελετικών τραυματισμών, καθώς ενισχύει το κίνητρο του αθλητή ενώ παράλληλα αυξάνει τη ροή του αίματος και την αγγείωση στις τραυματισμένες δομές. Έχει επίσης επισημανθεί ότι βελτιώνει τη λειτουργικότητα, την εργασιακή απόδοση, την αισιοδοξία και μειώνει την ανάγκη για παυσίπονα. Δεν υπάρχουν σαφείς οδηγίες σχετικά με τη δοσολογία, αλλά θα πρέπει να εισάγεται το συντομότερο δυνατό. Εν τέλει, η συστηματική άσκηση αποκαταθιστά την κινητικότητα, τη δύναμη, την ελαστικότητα, την κιναισθησία και άλλες απαραίτητες πτυχές της άσκησης, για ολοκληρωμένη επιστροφή στο υψηλότερο επίπεδο.

H πρόοδος σε οποιαδήποτε δραστηριότητα καθορίζεται από τη συμπεριφορά του πόνου και το μεθοδικό σχεδιασμό.

Η οποιαδήποτε ουσιαστική εφορμογή των παραπάνω πληροφοριών, θα πρέπει να προσαρμόζεται κατάλληλα ώστε να ταιριάζει στο βιοψυχοκοινωνικό προφίλ του κάθε αθλητή.

Πηγές:

• https://blogs.bmj.com/bjsm/2019/04/26/soft-tissue-injuries-simply-need-peace-love/
• https://www.physio-network.com/how-much-should-you-train-during-injury/?fbclid=IwAR3DeKPUGqBOXmrk82dSQ9N_D0_Xp2SKSjSi8jLOCgtTv52yiprHC6Ni_wU
• https://www.painscience.com/articles/art-of-rest.php
• https://www.researchgate.net/publication/320085728_Early_versus_Delayed_Rehabilitation_after_Acute_Muscle_Injury
• http://www.drmirkin.com/fitness/why-ice-delays-recovery.html
• https://www.researchgate.net/publication/260529407_Regeneration_of_injured_skeletal_muscle_after_the_injury

Η αγγλική έκφραση “Hurt doesn’t equal harm" (σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει “Ο πόνος δεν συνεπάγεται βλάβη”) είναι μια συνήθης νοοτροπία, μεταξύ των ατόμων που ασκούνται σε τακτική βάση είτε για λόγους αναψυχής είτε σε επαγγελματικό επίπεδο.

Άλλες φράσεις όπως “no pain no gain” (χωρίς πόνο δεν υπάρχει κέρδος) ή "ο πόνος που νιώθεις σήμερα είναι η δύναμη που θα έχεις αύριο" είναι τυπωμένα σε μπλουζάκια και τοίχους γυμναστηρίων εκπροσωπώντας την κυρίαρχη νοοτροπία στον κατ’ εξοχήν αθλητικό πληθυσμό.

Σε γενικές γραμμές, όποιος καταβάλλει προσπάθειες για βελτίωση των αθλητικών του επιδόσεων μέσα από πτυχές της άσκησης όπως η αερόβια ικανότητα, η μυϊκή δύναμη και αντοχή, η ελαστικότητα κ.α. είναι απολύτως φυσιολογικό κατά τη διάρκεια μίας προπονητικής συνεδρίας να πιέζει το σώμα του μέσα στα όρια έντονων πόνων και κόπωσης.

Όμως τι γίνεται όταν ο πόνος επιμένει για μεγάλο χρονικό διάστημα και δεν φαίνεται να υποχωρεί με προπονήσεις, φαρμακευτική αγωγή, φυσιοθεραπείες ή ακόμα και με ενέσεις;

Κατά τη διάρκεια μίας απαιτητικής προπόνησης και στο χρονικό διάστημα που ακολουθεί, πυροδοτείται μια διαδικασία προσαρμογής των ιστών, μέσω διαφορετικών συστημάτων του σώματος (κυκλοφορικό, αναπνευστικό, μυοσκελετικό κ.α.), ώστε να ανταπεξέλθουν στις νέες αυξημένες απαιτήσεις. Όταν το σώμα μας είναι υγιές, τότε ανακάμπτει από την έντονη άσκηση μέσα σε λίγες ώρες ή έως και δύο εβδομάδες αργότερα για τους αθλητές μαραθωνίου και άλλων παρόμοιων αθλημάτων αντοχής.

Για παράδειγμα, η αίσθηση της προσαρμογής του μυϊκού ιστού (αυτό που συχνά περιγράφουμε και ως “πιάσιμο”) μπορεί να ενεργοποιηθεί ακόμη και 24 ώρες μετά από την έντονη άσκηση και υποχωρεί αυτόματα μερικές ημέρες αργότερα. Ανεξάρτητα από το πόσο δύσκολη μπορεί να είναι μία προπονητική συνεδρία, θα πρέπει να είναι ευκολότερο (τουλάχιστον σε ορισμένες πτυχές του προγράμματος) για το ίδιο άτομο να εκτελέσει ακριβώς το ίδιο προπονητικό πρόγραμμα λίγες ημέρες αργότερα.

Yπάρχουν πολλές περιπτώσεις αθλητών που αγωνίζονται να βελτιώσουν την απόδοσή τους χωρίς σημαντικά αποτελέσματα λόγω επαναλαμβανόμενων υποτροπών ή πόνου που επιμένει. Όταν η εμφάνιση του πόνου συσχετίζεται άμεσα με τις προπονήσεις και δεν παρουσιάζεται βελτίωση στις αθλητικές επιδόσεις με την πάροδο του χρόνου, είναι πολύ πιθανό να οφείλεται σε κάποια παθολογία ή τραυματισμό υπέρχρησης (υπερβολική χρήση). Οι περισσότεροι τραυματισμοί υπέρχρησης παρουσιάζουν κοινά χαρακτηριστικά στη συμπεριφορά των συμπτωμάτων, όπως η επανεμφάνιση, υποτροπή ή ακόμα και η προοδευτική επιδείνωσή τους σε άσκηση μέτριας ή ήπιας έντασης.

Πληθώρα λόγων μπορεί να ευθύνονται για την πυροδότηση τραυματισμών υπέρχρησης σε έναν αθλητή. Σε γενικές γραμμές, συνήθως αποδίδεται σε ανεπάρκεια προσαρμογής των ιστών στις προπονητικές απαιτήσεις, λόγω ανισορροπίας στην αναλογία φόρτισης & ανάκαμψης. Υπάρχουν επίσης περιπτώσεις όπου έχει εμφανιστεί οξύς τραυματισμός πριν από τη σταδιακή μετατροπή σε κατάσταση χρόνιας κατάχρησης.

Αυτό προκαλείται κυρίως από πρωτογενείς υποτροπιάζοντες τραυματισμούς στο ίδιο σημείο ή δευτερευόντως λόγω της υπερβολικής καταπόνησης παρακείμενων μυοσκελετικών δομών. Άλλοι σημαντικοί παράγοντες που συμβάλλουν είναι η μεθοδολογία στην τροποποίηση των προπονητικών φορτίων, η επάρκεια του χρόνου ξεκούρασης/ανάκαμψης κατά την εκτέλεση των ασκήσεων ή μεταξύ των προπονήσεων, η ποιότητα του ύπνου, η παρακολούθηση της συμπεριφοράς του πόνου, ο σχεδιασμός της προετοιμασίας κ.α.

Υπάρχουν αρκετές μυοσκελετικές παθολογίες, με χαρακτηριστικά υπέρχρησης, που επηρεάζουν άμεσα την αθλητική απόδοση. Ορισμένες από τις πιο γνωστές είναι, η αντιδραστική ή χρόνια τενοντοπάθεια, το σύνδρομο έσω διαμερίσματος κνήμης (shin splints), το σύνδρομο χρόνιας κόπωσης, μυοτενόντια σύνδρομα υπέρχρησης κ.α. Οι παθολογίες υπέρχρησης είναι επίσης ένας από τους πιο συνηθισμένους αθλητικούς τραυματισμούς σε παιδιά και εφήβους.

Ποια είναι η λύση σε μια κατάσταση υπέρχρησης;

Καθώς ο όρος “υπέρχρηση” υποδηλώνει ότι το άτομο που βιώνει πόνο έχει κάνει πάρα πολλά για αρκετό χρονικό διάστημα, κάποιος εύκολα μπορεί να υποθέσει ότι αυτό που απαιτείται είναι απλά ξεκούραση. Οι ιστοί του σώματος (οστά, μύες, σύνδεσμοι, τένοντες, χόνδροι κ.ά.) επηρεάζονται πάντα από τα προπονητικά ερεθίσματα ή από την ακινητοποίηση σε μια ατέρμονη φυσιολογική διαδικασία. Για παράδειγμα, εάν σταματήσετε να χρησιμοποιείτε για ορισμένο χρονικό διάστημα ένα συγκεκριμένο μέρος του σώματός σας αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα, οι μύες να ατροφήσουν, τα οστά να γίνουν λιγότερο πυκνά, όπου υπάρχει χόνδρος να αρχίσει εκφυλιστική διαδικασία, ενώ οι σύνδεσμοι και οι τένοντες να χάσουν μέρος της ελαστικότητάς τους. Τα παραπάνω είναι ανεπιθύμητες παρενέργειες της ξεκούρασης για έναν αθλητή, ακόμη και σε επώδυνη κατάσταση, και στις περισσότερες παθολογίες η συνεχής προσαρμογή των προπονητικών φορτίων (με βέλτιστη φόρτιση) είναι η βασική στρατηγική αποκατάστασης στην αντιμετώπιση τραυματισμών υπέρχρησης.

Βέλτιστη φόρτιση είναι η αντικατάσταση της απόλυτης ξεκούρασης με ένα ισορροπημένο και βαθμιαία αυξανόμενο πρόγραμμα αποκατάστασης. Ένας ολοκληρωμένος σχεδιασμός αποκατάστασης βασίζεται στην ακρίβεια της διάγνωσης, την μεθοδική αξιολόγηση και αναγνώριση των συμβαλλόμενων παραγόντων, καθώς και την εφαρμογή εξατομικευμένου ασκησιολογίου.

Η λύση μπορεί να είναι απλή στην περιγραφή, αλλά στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει ενιαία στρατηγική ή δοσολογία τύπου “one size fits all” καθώς οι τραυματισμοί αλλά και το βιοψυχοκοινωνικό υπόβαθρο του κάθε αθλητή ποικίλλουν.

Εν κατακλείδι, εάν βιώνετε πόνο που επιμένει κατά την αθλητική δραστηριότητα και έχετε διαγνωστεί με κάποια παθολογία υπέρχρησης, πιθανότατα υπάρχει ανάγκη για τροποποίηση των προπονητικών φορτίων. Κατά την διαδικασία της επιστροφής στην αθλητική δραστηριότητα, θα πρέπει επίσης να διερευνηθεί εάν υπάρχουν συμβαλλόμενοι παράγοντες που πρέπει να αντιμετωπιστούν για την πρόληψη υποτροπής του τραυματισμού.

Οι πληροφορίες που παρέχονται από αυτό το άρθρο έχουν σκοπό να σας βοηθήσουν να γίνετε πιο αποτελεσματικοί κατά την άσκηση, έτσι ώστε να επιστρέψετε με αυτοπεποίθηση στα επιθυμητά επίπεδα αθλητικής απόδοσης.

Όταν κάθε προσπάθεια για επανένταξη στην άσκηση φαίνεται αποτυχημένη τότε καλό είναι να απευθυνθείτε σε ειδικό επαγγελματία υγείας για αθλητές (ορθοπαιδικό χειρουργό ή φυσιοθεραπευτή που εξειδικεύεται στις αθλητικές κακώσεις), για να σας καθοδηγήσει με ασφάλεια πίσω στην αθλητική δραστηριότητα.

Οι ίδιες πληροφορίες δεν είναι εφαρμόσιμες στους αθλητές με πρόσφατο και οξύ τραυματισμό ή σε μεταχειρουργική κατάσταση. Η συμβολή της άσκησης σε αυτές τις περιπτώσεις θα αναλυθεί σε επόμενο, ξεχωριστό άρθρο.

Πηγές:

-https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/29406788

-https://bjsm.bmj.com/content/50/5/273

-http://www.aspetar.com/journal/viewarticle.aspx?id=339#.XMBuKZMzbOQ

-https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC5394138/

-https://josr-online.biomedcentral.com/articles/10.1186/s13018-018-1017-5

-https://pediatrics.aappublications.org/content/119/6/1242.long

-https://onlinelibrary.wiley.com/doi/full/10.1002/msc.1191

-https://www.painphysicianjournal.com/linkout?issn=1533-3159&vol=15&page=ES205

-https://journals.sagepub.com/doi/abs/10.1177/0363546506298279